Dla kogoś może bez znaczenia…

Dla kogoś może bez znaczenia
Okno, podłoga, dziura w ścianie…
A ja się tam uczyłam czekać
Na coś lepszego, co nastanie…

Dla kogoś może bez znaczenia…
Rozmowy, głosy wciąż te same
Radości te z dziesiątej rano
Gdy jadły wspólnie tam śniadanie…

Dla kogoś może bez znaczenia
Dla mnie kalendarz mych powrotów…
I kroków tych rozpoznawanych
I łez co w sercu, czasem w oku…

Dla kogoś może bez znaczenia
Drzwi oddzielały swe tęsknoty
Po jednej stronie bladość tkliwa
Po drugiej uśmiech, czas i dotyk…

Dla kogoś może bez znaczenia
Choć nie podobna by tak było…!!!
Tam się zaczęło – wieki całe
I choć tam mogło – nie skończyło…!!

Opublikowane przez annadruszcz

O sobie… O sobie najtrudniej powiedzieć… Z zamiłowania i wyboru pedagog, terapeuta, resocjalizator i skrobacz papieru oraz nałogowy student. Uwielbiam edukację własną i tę, którą podaję innym! Odkąd pamiętam pisałam, zawsze wyłącznie to, co stanowiło dla mnie ogromną wartość, to, przy czym nie byłam w stanie utrzymać równowagi, co powodowało, iż unoszę się nad powierzchnią i to, co wbijało mnie w najgłębsze otchłanie niebytu… Pisanie to nieodzowny konglomerat trzydziestoletniego długopisu, papieru, tego z kategorii serdecznych, i mojej osoby… Za kilka tygodni zostanie wydany mój pierwszy tomik poezji noszący tytuł: Codzienności dziennik intymny, jestem niezmiernie podekscytowana i wzruszona jednocześnie. Coś co do tej pory zalegało w szufladzie mego życia zarówno w przenośni jak i rzeczywistości pojawi się na nowo w przestrzeni publicznej, uzyska światło i tchnienie o którym wcześniej tylko marzyłam... Jeśli czytają to moi Znajomi, Przyjaciele to, od co najmniej trzydziestu sekund przecierają oczy ze zdumienia. Ja wieczny opozycjonista informatyczny, traktujący komputer wyłącznie, jako maszynę do pisania, ja Anna tworzę własnego bloga… Miejcie mnie w swej opiece, troskliwi bliscy i dalsi sprzymierzeńcy… Ps. To prostokątne ustrojstwo z czarnymi klawiszami nie jest niestety mym sprzymierzeńcem, nawet chłodnym znajomym... Dlatego wszystko co staje się naszym wspólnym udziałem, proszę traktować na zasadzie życiowego przeciągania liny. Sama nie mogę uwierzyć, że tak oto tu jestem...

Dodaj komentarz