Poniedziałkowa wygrana… Podtytuł: A ja tam wierzę w cuda…💚💚💚

Od dziś poproszę o Cuda
Ale nie tylko dla siebie…
Dla oczu Tych wyjątkowych,
Co dzisiaj w wielkiej potrzebie….

Niech z poniedziałków od teraz
Całe Twe życie się składa,
Na przekór temu co chłodne,
By deszcz już więcej nie padał…

Jeśli coś musi wciąż kapać
To niech to będzie atrament,
Ten życiowo błękitny
Lazurowy firmament.

Wczoraj, niech więcej nie pyta…
Odpowiedź zasiadła tuż przy nas…!
Czas podaje lekarstwo
Szepcząc: Nadiu zwycieżysz, przetrzymasz ..!!

I ziemia i słońce i niebo
Wierzą bardzo głęboko,
Cuda od dziś wygrywają…!!!
Będziesz szcześliwą i zdrową…!!!

Dla Ciebie Nadiu💚💚💚💚💚

Opublikowane przez annadruszcz

O sobie… O sobie najtrudniej powiedzieć… Z zamiłowania i wyboru pedagog, terapeuta, resocjalizator i skrobacz papieru oraz nałogowy student. Uwielbiam edukację własną i tę, którą podaję innym! Odkąd pamiętam pisałam, zawsze wyłącznie to, co stanowiło dla mnie ogromną wartość, to, przy czym nie byłam w stanie utrzymać równowagi, co powodowało, iż unoszę się nad powierzchnią i to, co wbijało mnie w najgłębsze otchłanie niebytu… Pisanie to nieodzowny konglomerat trzydziestoletniego długopisu, papieru, tego z kategorii serdecznych, i mojej osoby… Za kilka tygodni zostanie wydany mój pierwszy tomik poezji noszący tytuł: Codzienności dziennik intymny, jestem niezmiernie podekscytowana i wzruszona jednocześnie. Coś co do tej pory zalegało w szufladzie mego życia zarówno w przenośni jak i rzeczywistości pojawi się na nowo w przestrzeni publicznej, uzyska światło i tchnienie o którym wcześniej tylko marzyłam... Jeśli czytają to moi Znajomi, Przyjaciele to, od co najmniej trzydziestu sekund przecierają oczy ze zdumienia. Ja wieczny opozycjonista informatyczny, traktujący komputer wyłącznie, jako maszynę do pisania, ja Anna tworzę własnego bloga… Miejcie mnie w swej opiece, troskliwi bliscy i dalsi sprzymierzeńcy… Ps. To prostokątne ustrojstwo z czarnymi klawiszami nie jest niestety mym sprzymierzeńcem, nawet chłodnym znajomym... Dlatego wszystko co staje się naszym wspólnym udziałem, proszę traktować na zasadzie życiowego przeciągania liny. Sama nie mogę uwierzyć, że tak oto tu jestem...

Dodaj komentarz