Wielki dzień…

Rzadko…
Bardzo rzadko…
Nie występuje w przyrodzie…😅
Takiego należałoby użyć stopniowania…

🌿🌿🌿

Już dawno nie widziałam oczu
Które się palą jak pochodnie,
Na dźwięk zupełnie nieznaczący ..
A dodatkowo noszą spodnie…

Piszą mi oczy rozognione,
Że dziś dzień ważny, najważniejszy. ..!!!
Jak takie chwile móc pomieścić
Choćby w największych stadach wierszy…???

Pomiędzy księgi własnych dłoni
Wsunę szelesty twoich myśli,
Właśnie podotykałam cudu…
I on zupełnie mi się nie śnił…..

Panu Krzysztofowi Tyranowiczowi

Zdjęcie pisanej konwersacji, nauczyciela z 35 letnim stażem zawodowym….
To zaprzeczenie grawitacji i codzienności…
A jednak…
Dziękuję 🌿

Opublikowane przez annadruszcz

O sobie… O sobie najtrudniej powiedzieć… Z zamiłowania i wyboru pedagog, terapeuta, resocjalizator i skrobacz papieru oraz nałogowy student. Uwielbiam edukację własną i tę, którą podaję innym! Odkąd pamiętam pisałam, zawsze wyłącznie to, co stanowiło dla mnie ogromną wartość, to, przy czym nie byłam w stanie utrzymać równowagi, co powodowało, iż unoszę się nad powierzchnią i to, co wbijało mnie w najgłębsze otchłanie niebytu… Pisanie to nieodzowny konglomerat trzydziestoletniego długopisu, papieru, tego z kategorii serdecznych, i mojej osoby… Za kilka tygodni zostanie wydany mój pierwszy tomik poezji noszący tytuł: Codzienności dziennik intymny, jestem niezmiernie podekscytowana i wzruszona jednocześnie. Coś co do tej pory zalegało w szufladzie mego życia zarówno w przenośni jak i rzeczywistości pojawi się na nowo w przestrzeni publicznej, uzyska światło i tchnienie o którym wcześniej tylko marzyłam... Jeśli czytają to moi Znajomi, Przyjaciele to, od co najmniej trzydziestu sekund przecierają oczy ze zdumienia. Ja wieczny opozycjonista informatyczny, traktujący komputer wyłącznie, jako maszynę do pisania, ja Anna tworzę własnego bloga… Miejcie mnie w swej opiece, troskliwi bliscy i dalsi sprzymierzeńcy… Ps. To prostokątne ustrojstwo z czarnymi klawiszami nie jest niestety mym sprzymierzeńcem, nawet chłodnym znajomym... Dlatego wszystko co staje się naszym wspólnym udziałem, proszę traktować na zasadzie życiowego przeciągania liny. Sama nie mogę uwierzyć, że tak oto tu jestem...

Dodaj komentarz