Rozmowa szeptem karmiona…

Poopowiadaj mi szeptem,
Na odległość twych ramion,
O czasie, o ludziach, o lesie…
I o tym, czym Bóg się nie zajął…

Wyjdź na łąkę przed domem
Pomiędzy źdźbła szorstkiej trawy..
Powkładaj bukiety marzeń
Przewrotnie, ot tak dla zabawy …

Wspominaj tamto wczorajsze,
Co echem do nas powraca,
O myślach, szeptaj, co na złość
Wciąż nauczyły się wracać…

Ścieraj łzy z kalendarzy,
I moje utyskiwania…
I napraw nim w diabła się zmienię
Wieszak na twoje ubrania…

Zrób mi herbatę jak lubię
W tej filiżance zielonej,
I graj, i graj, wciąż graj jeszcze…
I bądź choć raz mym aniołem…!

Opublikowane przez annadruszcz

O sobie… O sobie najtrudniej powiedzieć… Z zamiłowania i wyboru pedagog, terapeuta, resocjalizator i skrobacz papieru oraz nałogowy student. Uwielbiam edukację własną i tę, którą podaję innym! Odkąd pamiętam pisałam, zawsze wyłącznie to, co stanowiło dla mnie ogromną wartość, to, przy czym nie byłam w stanie utrzymać równowagi, co powodowało, iż unoszę się nad powierzchnią i to, co wbijało mnie w najgłębsze otchłanie niebytu… Pisanie to nieodzowny konglomerat trzydziestoletniego długopisu, papieru, tego z kategorii serdecznych, i mojej osoby… Za kilka tygodni zostanie wydany mój pierwszy tomik poezji noszący tytuł: Codzienności dziennik intymny, jestem niezmiernie podekscytowana i wzruszona jednocześnie. Coś co do tej pory zalegało w szufladzie mego życia zarówno w przenośni jak i rzeczywistości pojawi się na nowo w przestrzeni publicznej, uzyska światło i tchnienie o którym wcześniej tylko marzyłam... Jeśli czytają to moi Znajomi, Przyjaciele to, od co najmniej trzydziestu sekund przecierają oczy ze zdumienia. Ja wieczny opozycjonista informatyczny, traktujący komputer wyłącznie, jako maszynę do pisania, ja Anna tworzę własnego bloga… Miejcie mnie w swej opiece, troskliwi bliscy i dalsi sprzymierzeńcy… Ps. To prostokątne ustrojstwo z czarnymi klawiszami nie jest niestety mym sprzymierzeńcem, nawet chłodnym znajomym... Dlatego wszystko co staje się naszym wspólnym udziałem, proszę traktować na zasadzie życiowego przeciągania liny. Sama nie mogę uwierzyć, że tak oto tu jestem...

Dodaj komentarz