Bukiety wzruszeń…

Czasem trzeba o wszystkim zapomnieć,
Nie mieć żalu do deszczu, że pada…
Wiatrem spinać kolejne dwa wtorki,
Choć się środa uwagi domaga…

Trzy pytania mieć w lewej kieszeni,
Tak na wszelki z miłych przypadków,
Nucić tkliwiej o tamtej zieleni,
Gdy się sąsiad zapyta o nastrój…

Gdzieś pod dachem przywitać jaskółki,
Co gotowe na bal są od wieków…
I przytulić dwie senne jeżówki,
Tak wyniosłe, choć dźwigają echo…

I nastawić w radiu na oknie
Tę melodię, co żyje na progu,
Do dziś nie wie: czy śni, czy już moknie…
Tuląc w dłoniach kruszynę powodów…

Potem tylko w starym zegarze
Zrobić miejsce dla nieba i duszy…
Czy mówiłam, że jestem szczęściarzem…?
Świt darował mi bukiety wzruszeń….
(AD.)

Opublikowane przez annadruszcz

O sobie… O sobie najtrudniej powiedzieć… Z zamiłowania i wyboru pedagog, terapeuta, resocjalizator i skrobacz papieru oraz nałogowy student. Uwielbiam edukację własną i tę, którą podaję innym! Odkąd pamiętam pisałam, zawsze wyłącznie to, co stanowiło dla mnie ogromną wartość, to, przy czym nie byłam w stanie utrzymać równowagi, co powodowało, iż unoszę się nad powierzchnią i to, co wbijało mnie w najgłębsze otchłanie niebytu… Pisanie to nieodzowny konglomerat trzydziestoletniego długopisu, papieru, tego z kategorii serdecznych, i mojej osoby… Za kilka tygodni zostanie wydany mój pierwszy tomik poezji noszący tytuł: Codzienności dziennik intymny, jestem niezmiernie podekscytowana i wzruszona jednocześnie. Coś co do tej pory zalegało w szufladzie mego życia zarówno w przenośni jak i rzeczywistości pojawi się na nowo w przestrzeni publicznej, uzyska światło i tchnienie o którym wcześniej tylko marzyłam... Jeśli czytają to moi Znajomi, Przyjaciele to, od co najmniej trzydziestu sekund przecierają oczy ze zdumienia. Ja wieczny opozycjonista informatyczny, traktujący komputer wyłącznie, jako maszynę do pisania, ja Anna tworzę własnego bloga… Miejcie mnie w swej opiece, troskliwi bliscy i dalsi sprzymierzeńcy… Ps. To prostokątne ustrojstwo z czarnymi klawiszami nie jest niestety mym sprzymierzeńcem, nawet chłodnym znajomym... Dlatego wszystko co staje się naszym wspólnym udziałem, proszę traktować na zasadzie życiowego przeciągania liny. Sama nie mogę uwierzyć, że tak oto tu jestem...

Dodaj komentarz