Dla Ewy Niewiarowskiej…

Na oczy Ciebie nie widziałam
A łzy ocierasz periodycznie,
Na uszy Ciebie nie słyszałam,
A wierszem tulisz bezkrytycznie…

Przychodzisz za dnia, tuż o brzasku,
Gdy słowik jeszcze tak zaspany,
I pozostajesz przy mnie blisko,
Gdy rym się tworzy zaczekany.

Fikołki, figle, psoty wszystkie,
Zamalowujesz na zielono,
A przecież nie widziałam Ciebie,
Pewnie wciąż jesteś czyjąś żoną.

Może i matką, siostrą, córką…
A gdy wychodzisz na podwórko,
Uśmiechem witasz cudzoziemców
A może to jest tylko przeszłość???

Na oczy Ciebie nie widziałam,
Na uszy Ciebie nie słyszałam,
Lecz kiedy patrzę w obcą stronę,
To jest mi bliższa, bo stworzona,
Na obraz Ewy, co w oddali,
Śle ciepłe wiatry z koszem malin!

Jesteś daleka, a tak czuła,
Słowa malujesz delikatnie,
Z troski o uśmiech przędziesz myśli,
Dajesz, co Człowiek ma ostatnie….


Opublikowane przez annadruszcz

O sobie… O sobie najtrudniej powiedzieć… Z zamiłowania i wyboru pedagog, terapeuta, resocjalizator i skrobacz papieru oraz nałogowy student. Uwielbiam edukację własną i tę, którą podaję innym! Odkąd pamiętam pisałam, zawsze wyłącznie to, co stanowiło dla mnie ogromną wartość, to, przy czym nie byłam w stanie utrzymać równowagi, co powodowało, iż unoszę się nad powierzchnią i to, co wbijało mnie w najgłębsze otchłanie niebytu… Pisanie to nieodzowny konglomerat trzydziestoletniego długopisu, papieru, tego z kategorii serdecznych, i mojej osoby… Za kilka tygodni zostanie wydany mój pierwszy tomik poezji noszący tytuł: Codzienności dziennik intymny, jestem niezmiernie podekscytowana i wzruszona jednocześnie. Coś co do tej pory zalegało w szufladzie mego życia zarówno w przenośni jak i rzeczywistości pojawi się na nowo w przestrzeni publicznej, uzyska światło i tchnienie o którym wcześniej tylko marzyłam... Jeśli czytają to moi Znajomi, Przyjaciele to, od co najmniej trzydziestu sekund przecierają oczy ze zdumienia. Ja wieczny opozycjonista informatyczny, traktujący komputer wyłącznie, jako maszynę do pisania, ja Anna tworzę własnego bloga… Miejcie mnie w swej opiece, troskliwi bliscy i dalsi sprzymierzeńcy… Ps. To prostokątne ustrojstwo z czarnymi klawiszami nie jest niestety mym sprzymierzeńcem, nawet chłodnym znajomym... Dlatego wszystko co staje się naszym wspólnym udziałem, proszę traktować na zasadzie życiowego przeciągania liny. Sama nie mogę uwierzyć, że tak oto tu jestem...

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: