Kiedy się nie śnią sny…

Słowa ugrzęzły na chodniku
Oblane wstęgą ludzkiej krwi
Mamo , matulu, mamuś moja
Czy tak nas wciąż uczyłaś żyć…?

Słowa odarte z resztek serca
Drżące na wietrze nienawiści..
Tato to dzieje się naprawdę
Przyszło nam w piekle żyć dziś wszystkim…

Za długim stołem w szklanym domu
Szeregi wielu pustych krzeseł
Nienawiść na tak wielu progach
Nienawiść, a to przecież. jesień….

Za chwilę Bóg się będzie rodził
I pierwsza gwiazda tam na niebie
A tu na ziemi kto zostanie
Kto wesprze słowem, czuciem chlebem….

Wartości. z piekła krzyczą amen
Oczy. tak zimne, puste , podłe
Ramiona nienawykłe ciepła
A usta sine, wciąż tak głodne…

Wspomniałam wczoraj honor, słowo…
Odpowiedziałaś skąd ty jesteś…?
Tam na tym bruku zgasły życia
Czy czegoś nam potrzeba jeszcze…

Czy czegoś nam potrzeba jeszcze….

Dot. Kraków 7 listopada 2026r.

Opublikowane przez annadruszcz

O sobie… O sobie najtrudniej powiedzieć… Z zamiłowania i wyboru psycholog, psychotramatolog, pedagog, terapeuta, resocjalizator i skrobacz papieru oraz nałogowy student. Uwielbiam edukację własną i tę, którą podaję innym! Odkąd pamiętam pisałam, zawsze wyłącznie to, co stanowiło dla mnie ogromną wartość, to, przy czym nie byłam w stanie utrzymać równowagi, co powodowało, iż unoszę się nad powierzchnią i to, co wbijało mnie w najgłębsze otchłanie niebytu… Pisanie to nieodzowny konglomerat trzydziestoletniego długopisu, papieru, tego z kategorii serdecznych, i mojej osoby… Za kilka tygodni zostanie wydany mój pierwszy tomik poezji noszący tytuł: Codzienności dziennik intymny, jestem niezmiernie podekscytowana i wzruszona jednocześnie. Coś co do tej pory zalegało w szufladzie mego życia zarówno w przenośni jak i rzeczywistości pojawi się na nowo w przestrzeni publicznej, uzyska światło i tchnienie o którym wcześniej tylko marzyłam... Jeśli czytają to moi Znajomi, Przyjaciele to, od co najmniej trzydziestu sekund przecierają oczy ze zdumienia. Ja wieczny opozycjonista informatyczny, traktujący komputer wyłącznie, jako maszynę do pisania, ja Anna tworzę własnego bloga… Miejcie mnie w swej opiece, troskliwi bliscy i dalsi sprzymierzeńcy… Ps. To prostokątne ustrojstwo z czarnymi klawiszami nie jest niestety mym sprzymierzeńcem, nawet chłodnym znajomym... Dlatego wszystko co staje się naszym wspólnym udziałem, proszę traktować na zasadzie życiowego przeciągania liny. Sama nie mogę uwierzyć, że tak oto tu jestem...

Skomentuj