Archiwa autora: annadruszcz

Umówiłam się – gdzieś…Po lewej stronie mieszkaniaPo prawej stronie sercaI czasu co świt nam przesłania… Zaparzyłam nasze wspomnieniaKtóre bolą bardziej niż wielce…Przeczytałam list twój ostatniKtóry życie przeleżał w butelce Otworzyłam zeszyt od CiebieTen najczulszy, słonecznikowyWątpliwości rozlałam na stoleAby nie uderzały do głowy… Ponazywam jeszcze minutyI sekundy te rozedrgane..Zgarnę sercu szczęście sprzed nosa,Niech wybrzmiewa moja czwartaCzytaj dalej „Moja czwarta nad ranem…”

Przyszłam na chwilę, chciałam odpocząćPodotykałam najczulszych dźwiękówLudzi i dłoni a czasem oczuKtóre stawały się czułą piosenką… Zupełnie nie chcę huraganuOn miesza słowa, skargą sie bawiJaka jest tego pierwsza przyczyna…?Łzy to są łzy…Nimi się przecież nie wolno bawić… Za czas dziękuję, za drogę mleczną…Za dzwięki dla mnie i o mnie pisane ..To tylko wiatr a zCzytaj dalej „Dziękuję…”

Czasem dotykam wiatruW pół słowa biegnę do słońcaJakby się świat miał nie zdarzyćJakby śnił tak bez końca…. Czasem słowa pisaneLżejsze są od powietrzaA czasem zupełnie na odwrótGdy płyną tuż obok serca .. Czasem deszcz wybawieniemKapie na zmokłe policzkiCzasem w nim ukojenieGdy można powiedzieć o wszystkim… Nie można w życiu mieć wszystkiego,Wszystko ma swoją wielką cenę…NieCzytaj dalej „Nie mogę…”

Zapisałam wszystkie literyPrzełożyłam łzami jak deszczem,Zaczekałam na błękit obłokówTak zachłannie pragnąc coś jeszcze… Gubię takty mojego ChopinaZbieram liście pożółkłe, jesienneWciąż dotykam słów, obcych tęsknot …Taka gra zwyczajnie jesienna…. Dziś na szybie żal płacze deszczemOdpowiadam i słyszę wołanie…Napisałam list dziś do niebaA właściwie to było żądanie…. Czy ja muszę zawsze na końcuZbierać świata wyblakłe obrazkiJestem pierwszaCzytaj dalej „Ja, a może raczej nuta melancholii…”

Tyś córką ognia, wiatru, słońcaW nieskończoności zatopionaW swej piasji wielce zakochanaPierwsza, ostatnia życia strona… Ktoś powyrywał bezszelestnieW twym kalendarzu dni , tygodnieWciąż gnasz ku słońcu potężnemuPaląc serdeczną swą pochodnię.. Jesteś jak wiatr i z wiatrem tańczyszJesteś jak słońce, karmisz ziemię…Palisz latarnie w noc bezgwiezdnąWołasz to ludzkie marne plemię… Nie można poznać twoich oczuW nich wciążCzytaj dalej „Córka ognia …”

Obok mojego domuKsiężyc ma swoje mieszkanieWstydliwie zagląda do okien. Wpraszając się na śniadanie. Świeci zupełnie przypadkiemJakby zegarka zapomniałA może celowo się spóźnia…?Chciałby świt pooglądać… Obok mojego domu Rosną wysokie drzewaNiebo zagląda im w oczySmutne pieśni wciąż śpiewa.. Szumią lipy o świcie,Drżące, nagie, jesienne…Stajesz ponownie na proguI twoje ja, bezimienne…

Stanęła w stunożnnej kolejceJak promień wielce życzliwaBratnia dusza nieznanaŁaskawa lecz niespolegliwa.. I obdarzyła po stkokroćZmartwionych, szarych, cudaków…Rozdając skrzydła szalencomPo jednym piórze od ptaków… Można z szarości wciąż w szarość Przekładać własne swe serceI można uśmiech rozdawaćOd życia pragnąć wciąż więcej… A Ona odpowiedziałaStojąc ostatnia w kolejce,Że przecież nie taka ostatnia..Ostatnia wyłącznie w kolejce…🙂🙂🙂 Dziękuję bardzoCzytaj dalej „Nie Taka Ostatnia…”

Muszę już odejść, choć w mym sercu trwa muzykaMuszę już odejść, zamknąć drzwi, zgubić klucz,Na drugim brzegu czeka na mnie stary Anioł,On otrze łzy i na pamięć stworzy cud! Na drugim brzegu czeka na mnie stary Anioł,On otrze łzy i na pamięć stworzy cud! Jak się pożegnać, jak zostawić własną drogę,Jak pozamieniać, to co bliskieCzytaj dalej „Pożegnanie…”

Mamo, Bardzo się boję…Jeszcze tak wcześnie…Tyle się miało jeszcze wydarzyć…!Mówiłaś sięgaj, mówiłaś zbieraj…Kazałaś marzyć, tak pięknie marzyć… Mamo, tu mgły jak Twoje  firankiI cisza, boję się ciszy tak bardzo,Zaśpiewaj Mamo, bo przecież usnęI nie obudzę się jutro rano… Mamo, zaczekaj zobacz tam łódka,Taka zwyczajna mała, wędkarska,Usiądź tam ze mną, nim cała usnęNim mgła spowije mnieCzytaj dalej „Mamo…”

Dostałam dziś wielką fortunęSzytą zupełnie na miaręDedykowaną od serca-Dla serca, czy dacie wiarę…? Pan Józef nuty rozdajeZ tych najwierniejszych najczulsze,Serce drży nie chce czekaćMiliony wysyła wzruszeń…. Nie trzeba po gwiazdy sięgaćZ Józefem warto być w parzeSerce odwieczny włóczęgaWłasne odkrywa ołtarze… I można własne podziękiZ szeregu liter wciąż składaćI można mówić po wieki,Gdy Józef melodię układa….