Archiwa autora: annadruszcz

Pożycz mi swoje ramionaNa noc i nim nowy świt dziś nastanieBądź przy mnie zawszeBądź bliskoZjedz bardzo wczesne śniadanie… Czasem boję się zasnąćChoć to przywilej dziecięcy,Rozpal ogień w kominkuDla dwustu milionów mych wierszy… Spójrz śnieg za oknem się tuli,Zanuć mu swoją kolędę,Że Bóg się rodzi na nowoNa nowo w dzisiejszym pędzie… Proszę poczytaj, uwielbiam…Ciepły smak TwegoCzytaj dalej „Igliwie…”

Są takie oczy na świecie Co tulą o piątej nad ranemI jeszcze o czwartej i trzeciejNim wstaną, nim zasną wciąż dając… Są takie oczy dorosłeChoć blask w nich ciągle dziecięcy,I serce w tych oczach wciąż żyjeI są pretekstem do wierszy … Są takie oczy na świecieDla których morza łez, dzisiaj zbrakłoOne drżą nieustannieChoć życie zgasiłoCzytaj dalej „Są Takie oczy…”

Pytasz, co u mnie mój miły…?Bez zmian, choć może i bielejNic, okryło się żalemPrawie w dwunastą niedzielę…. Że dość…? Że inni, że tamci…!Kogo mam wskazać mój BożeŻal wciąż do żalu podobny,Choć w nieskończoność nie może… Ile w twym wzroku pogardyA ile politowania,Znaczone wciąż twoje kartyChoć ty się losem zasłaniasz… Jest jeszcze ta kategoriaCo zerka przezCzytaj dalej „Jeszcze…”

Żegnam Cię dzisiaj NadeńkoLecz nie wiem, jak mam to zrobićSerce już dawno pekłoBól zalał marny krwioobieg Żegnam Cię mymi słowamiZnasz je przecież na pamięćByły przy Tobie od zawszeGdy trwała największa zamieć… Muszę się przyznać przed TobąZapewne i przed światem całymPrzy Tobie małym ja uczniemNauczycielu wspaniały…. Przyszłaś na świat prosto z niebaZ misją od Pana WielkiegoUczyłaśCzytaj dalej „Pożegnanie…”

Na piśmie składam dziś własneZażalenie do BogaNa dzień, rok, całe lata Na dźwięki których mi szkoda! Na snieg co tak bezpańskoLeży tuż obok domu,Na ręce, oczy i uszy.I łzy, co nie mogą już pomóc…! Na słowa bez ogarnięciaCo same się już nie ogarną!I na telefon przeklętyCo zamilkł o szóstej rano… Na gitary wciąż cudze, NaCzytaj dalej „Zażalenie do Boga…”

Raz mi jeszcze o Niej opowiedzWsuń pomiędzy gesty twe słowa,Ona tańczyć niech będzie na deszczuA ja biegnąc parasol jej podam.. Mówisz o Niej, że oczy ma piękneZatopione w chwilach minionych,Taki dobry materiał na książkęLub litanię do sił niestrudzonych… Podpowiadasz, że śmiała się żyjącGłaszcze stada cudzych żałości,Szkoda, że nigdy Jej nie spotkałemTak bym chętnie zaprosił jąCzytaj dalej „Jeszcze raz…”

Przywykłeś do końca świata…A mnie w dalszym ciągu drżą ręce,Pod powiekami lawinaI serce co w wiecznej rozterce… Przywykłeś do końca świata…Nuty zakładasz na skronie,A mnie potwornie jest zimnoChoć serce wypalił ogień…. Przywykłeś do końca świata…A ja wciąż drapię bez końcaCałe dni , całe lataI myśl w tęsknocie tak żrąca… Przywykłeś do końca świata…A ja sięCzytaj dalej „Przywykłeś…”

Telegram przyszedł od PanaZbiórka tuż przed północą,Niusiu, nie będziesz tu samaZmień nasze myśli w Twe złoto…! Zegary przestały oddychaćApel to przecież rzecz świeta!I Ty się pokornie stawiłaś23:33- będziemy zawsze pamiętać….!!! Dostałaś wielkie zadanieOGARNĄĆ masz dusze maleńkie,Te, które wciąż przeciekająBo właśnie pękło im serce… Te, co tutaj na ziemiZostawiły tak wiele,Mamę, Tatę, RodzeństwoO nich wciąż śniąCzytaj dalej „I niech nie marzą o spokoju…”

Śnieg spadł w ludzkiej krainieA tam u Ciebie Nadeńko…?Ciepło Ci w rączki dziecinoMasz tam jakieś futerko….? Jaka pora u CiebieSłońce duszy dotyka…?Pewnie oczu Twych hebanNa strunach dziadkowych pomyka .. Nie bój się moja maleńkaMasz przy sobie dwa serca Cztery dłonie w zapasieBędą doglądać i zerkać … Kiedy do snu się ułożyszPod głowę wsuń gwiazdy złote,OświetląCzytaj dalej „Pamiętaj proszę…”

Przytul Ją od nas AndrzejuPosadź na swoich kolanachZaśpiewaj Jej kołysankęNie jest tam sama u Pana! Podziel opiekę po równoPomiędzy dwóch dziadków, na co dzień,Utul każdą tęsknotę, Niech łzy nie ciekną po brodzie… Kup jej w sklepie niebieskimJednorożców zastępyNiech będą wciąż rozbrykaneWystarczy tam świętych pośnietych…! Obiecaj mi ponad wszystkoŻe włos Jej z głowy nie spadniePrzygotuj JejCzytaj dalej „Kołysanka dla Niusi💔💔”