Archiwa autora: annadruszcz

A jeśli Ciebie zapomnę..?Boję się tej samotności,Kilka lat może upłynąćNim wpadnę do Ciebie tam w gości… A jeśli słów nie spamiętamZapomnę jak do mnie mówiłeś,Czym było życie dla Ciebie…?Gdy jeszcze po ziemi brodziłeś… A kawa ? Gdy parzyć przestanęCzy nadal Ci będzie smakować..?Czy tam w niebieskiej krainieNauczysz się piec i gotować?? Dzień zaczynam od niebaJemuCzytaj dalej „Boję się…”

Wiesz, zainspirowała mnie Twoja Wnuczka Patrycja…. Od spraw beznadziejnie zmęczonych,Od łez i drżących dłoniOd nut, co tulą serceOd świtu, co w poniewierce ..Od wtorku i od środyOd życiowej swobody… Od przytulanek wielkichOd szkła i od butelki ..Od stóp i od twych dłoniOd żalu co łzy roniOd zaklinaczy świataOd ojca i od brataOd pragowskich przecinkówOd zgiełkuCzytaj dalej „Prywatny Anioł Stróż…”

Mówią że mam już nie płakaćZapłaczę więc przecinkami,Rozedrę cały alfabetTo mego serca tsunami… Przykleję plaster na serceMyśli okręcę bandażem,Defiblyrator użyjeDla uśmierconych już marzeń…!!! Nie płakać mam, nie mam płakaćWe łzach zatopiona po szyję,Zjadłam życie rozdarteI nadal udaje, że żyje… Przekupny kardiomonitorZimny jak to, co zostało,Wciąż wystaje po więcejWięcej, to ciągle za mało…!!!!

Marny ten święty spokój..I świt i zmierzch bez nadziei,I dźwięk z Twojego nagraniaTeż jakby ktoś dziś podmienił…. Na mapie gwieździstych spotkańMiałeś swoją Weronę,Mediolan i BarcelonęA teraz wszystko skończone … Słowa wciąż niepokornieWędrują do Ciebie z daleka,Szukaj miejsca i dla nichZabierz w podróż, nie zwlekaj…. To nic, że wciąż bez biletuBiorę to wszystko na siebie,Czas nieCzytaj dalej „Gdzie jesteś…???”

Kiedyś, nauczę się nie tęsknić…Nie szukać śladów Twoich dłoni,Czytać przez palce czas zgubionyNa firmamentach obcych skroni. Kiedyś, nauczę się nie tęsknićNie odpowiadać na zaczepki,Ze słowa życie, krople ronić,Kiedyś, gdy przyjdzie na to już czas wielki… Kiedyś, nauczę się nie tesknićI tak dotykać strun gitary,By na odległość cudzej rękiWciąż zatrzymywać Boże dary… Kiedy nauczę się nieCzytaj dalej „Kiedyś…”

Nie przywiązałam tu jak trzebaNi Twej koszuli, ni gitaryByś nie wyrywał się do niebaByś tu na ziemi stał się starym… Rzędy samotnych słów gotoweWciąż wypatrują Twojej dłoni,Już odesłałam je do CiebieNa pięcioliniach Byś je schronił… Jeden z obłoków, Niech Ci służyZa księgę treści niepojętych, Słońce, szcześliwy gospodarzuSpraw by codzienność była świętem… I nie oddajcie wCzytaj dalej „Nie przywiązałam …”

W pół gestu,W pół słowa,Bez dźwięku,Pomiędzy westchnieniem, a żalem,Gdzieś na granicy odmętuPróbuję cień Twój odnaleźć…! I miało być lżej, chłodniej, zamiast…Co dzień,Co noc,Co świtanie,Niebo przecieka na ziemię Dusza drży wspominaniem… I nauczyłeś mnie wołać…I odpowiadać na słowa,Melodią życie wygładzać.Wiatr po kieszeniach wciąż chować… W poł gestu…,W poł taktu…,W pół siebie…,I tam gdzie się słowo zamyka….DzieńCzytaj dalej „Zamiast…”

Ile do nieba jest Panie…?I w którą to w końcu jest stronęPrzyjaciel tam mieszka u CiebiePrzepadło to nasze zielone…. Ile do nieba jest Panie…,?Ustaw nam Boże głośniki,Gdy Andrzej będzie wam śpiewałDasz nam posłuchać muzyki…. Ile do nieba jest Panie…?Dojadę tam samochodem?Mleczna droga, gdzież ona…?Wciąż jej odnaleźć nie mogę… Ile do nieba jest Panie…Ma nawigacja zawodzi….DałeśCzytaj dalej „Ile do nieba…”

Wstałam o czwartej nad ranemDwa dni jak Ciebie tu nie maCo się zmieniło? Ma starość,Szukać już jej nie potrzeba… List mam do Ciebie napisaćDwa dni opisać bez CiebieIle to dwa dni Andrzeju…???Ile, bo sama już nie wiem… Za oknem mojego szpitalaLudzie, ptaki i drzewaI tylko niebo tak krwisteKrwiste jak tylko potrzeba! Rozlała się krew naCzytaj dalej „Z końca świata…”

Poczekaj, posłuchaj mnie proszęW pół słowa się nie odchodzi,Zadać chcę Tobie pytanieO co w tym życiu wciąż chodzi…? Poczekaj nie spiesz się proszę…Pobądź tu ze mną przez chwilęChcę jeszcze raz Ciebie poczuć,Bądź choćby szarym motylem… Motylem nie chcesz, mój BożeBądź zatem struną gitary,Zostaw własne drobinyNiech sieją na ziemi Twe czary… Strun jest wiele na świeciePowiedzCzytaj dalej „Poczekaj…”